Zuidoost-Azie : Gunung Agung: hoogste berg in Bali

Met de info uit mijn Lonely Planet hebben we het plan klaargemaakt: om 11 uur ’s avonds zouden we vertrekken vanuit Denpasar richting de berg, zodat we konden beginnen met de klim om 3 uur. Als we het goed zouden doen, zouden we de top kunnen bereiken rond zonsopgang. Want die wilden we natuurlijk zonder twijfel meemaken!

De tocht - een paar uur later begonnen dan gepland wegens een kleine verslaping - was zwaar. We startten vanaf Pura Besakih, de tempel aan de westerlijke voet van de berg. Jammer dat het pikkedonker was de eerste paar uur. Hierdoor heb ik het stukje trappenwerk en jungle-avontuur qua zicht niet helemaal mee gekregen.

Maar niet lang na het verlaten van het beboste gedeelte van de berg werd het lichter en lichter en kon ik zowaar zien waar ik mijn voeten neerplantte. Naarmate we hoger kwamen werd de ondergrond moelijker begaanbaar. Steeds meer losse keien en daardoor steeds meer slippertjes. Daarentegen werd het uitzicht met de minuut mooier.

Toen we ergens op driekwart van de tocht  waren, begon de zon door te komen. zonde dat we nog niet op de top waren, maar alsnog was het een plaatje voor in de boeken. Vlak voor de eerste zonnestralen doorbraken was er een ware mengelmoes van verschillende kleuren te zien, die als het ware neerstreken over de berg en horizon. “hou vol” dacht ik, we zijn er bijna.

Met mijn laatste beetje energie kroop ik de laatste paar meters omhoog en ja hoor, daar was ik dan. Doodse stilte en een uitzicht, een uitzicht jongens! Wel een hele andere koek dan gewend. Ik begreep meteen waarom de lokale bevolking gelooft dat de Goden vanaf deze berg het leven op het eiland bekijken. Heel Bali, een stuk Lombok met haar Rinjani, en Semeru op Java was met een beetje inspanning waar te nemen. 

In één klap was ik de hele hel van omhoog klimmen vergeten en werd ik overspoeld met een gevoel dat ik niet eens ga proberen te omschrijven. Ik denk dat vrijheid het meest in de buurt komt, maar als je ook maar enigszins benieuwd bent naar hoe het echt is, dan geef ik je bij deze een flinke schop onder de kont! Alvast een eerste zetje omhoog.

Na een half uurtje extase moesten we er toch aan gaan geloven, de aftocht. Wat me overeind hield was het feit dat ik nog een hele poos kon genieten van het uitzicht. Het leek wel alsof we niet vooruit kwamen, de tempel bleef maar op de zelfde plaats liggen!

Beetje bij beetje kwamen we dichterbij en tweeëneenhalf uur later stonden we weer bij de brommer. Bij het wegrijden wierp ik nog een laatste blik achterover naar de reus, in de hoop dat de ervaring geen herinnering zou worden, maar dat het gevoel met me mee zou reizen.

Bram