Zuidoost-Azie : Documentaire: Buddhas Lost Children

Het noorden van Thailand is een vergeten plek. De opiumhandel heeft het leven in de Gouden Driehoek niet makkelijk gemaakt. Boeddhistische monniken proberen de inwoners bij te staan. Maar er is een monnik die het verschil maakt: Phra Khru Bah Neua Chai Kositto, afgekort Khru Bah.

Regisseur Mark Verkerk volgde de onconventionele monnik een jaar lang. Het resultaat zie je in Buddha’s Lost Children (2006) en het vervolg Buddha’s Lost Children Revisited (2009).

ZuidoostAzie.nl is enthousiast en sprak met Verkerk.

Doe met met onze prijsvraag en win de twee dvd's, de soundtrack en het begeleidende fotoboek van Buddha's Lost Children.

In de Tempel van het Gouden Paard, midden in de groene heuvels, leert Khru Bah een groep jongens te leven volgens de boeddhistische leer. De jongens zijn allen indirect of direct het slachtoffer geworden van de drugsoorlog die zich rond de grens met Myanmar afspeelt. ‘Nog steeds is het een stukje Wild West’, vertelt Verkerk.
 


Vanaf de eerste dag krijgt iedere nieuwe leerling een eigen paard, waar zij de volledige zorg voor dragen. Op hun paarden galopperen zij over stoffige paadjes door de jungle. De jongens bezoeken dorpen, bouwen tempels en pikken nieuwelingen op.

Verkerk is erg onder de indruk van Khru Bah en het werk dat hij doet. ‘Hij is een charismatische man en uniek in Thailand. Anders dan de meeste andere Thaise monniken pakt hij problemen actief aan. Hij trekt de dorpen in en leeft zich in in de bergcultuur. Daarom is het hem als enige gelukt om met de mensen hier een vruchtbare band op te bouwen.’

Khru Bah is zelf Thaibokser geweest en weet de jongens uit de dorpen te enthousiasmeren met de sport. ‘Niet het commerciële Thaiboksen van nu’ legt Verkerk uit. ‘Khru Bah probeert de oude, nationale kunstvorm op de jongens over te brengen, voor defensieve doeleinden. Honderd jaar geleden was het nog gebruikelijk voor soldaten om in tempels te komen trainen. Nu is het boksen in Thailand vooral een groot geld business.’

Hoewel het lichaam van de monnik onder de tatoeages zit, is zijn uitstraling verre van agressief. Hij lacht hartelijk en is in staat iedereen zijn fouten te vergeven. De jongens voedt hij op volgens het ‘tough love’- principe. Hij creëert een veilige omgeving waarin hij zijn leerlingen streng kan opvoeden, wat op de lange termijn in hun voordeel werkt.

Ondanks de openheid van Khru Bah, duurde het maanden voor Verkerk en zijn filmploeg een goede band hadden opgebouwd met de bewoners van de Tempel van het Gouden Paard. Verkerk: ‘Vooral culturele verschillen zijn moeilijk te overbruggen. Khru Bah begreep eerst niet wat we hier zo lang wilden filmen. Hij vond dat er eigenlijk niks gebeurde.’

Maar het is Verkerk gelukt. Buddha’s Lost Children laat inspirerende beelden zien van de monnik en zijn leerlingen. De jongetjes bidden met ernstige gezichtjes, leiden hun paarden luidkeels zingend langs en door rivieren en vertrekken geen spier als zij betekenisvolle, grote tijgers op hun borst getatoeëerd krijgen.

Het vervolg Buddha’s Lost Children Revisited gaat dieper in op het leven van Khru Bah en zijn vrouwelijke assistente Khun Ead. Na ingrijpende gebeurtenissen in hun eigen leven, wijden zij hun leven nu aan het wel en wee van de Thaise bergvolken.

Het Noorden staat volgens Verkerk ver af van Bangkok en de centrale streken van het land. ‘Er heerst een heel andere cultuur en dat maakt het voor de monniken ook zo moeilijk om de bergvolken te hulp te staan’.

De Thai zijn volgens Verkerk nauwelijks op de hoogte van de toestanden in het noordelijke grensgebied. ‘De meest hevige reacties op de film kwamen uit Thailand. Ze hadden geen idee van wat er speelt’.

Buddha’s Lost Children heeft wereldwijd verschillende prijzen in ontvangst genomen, zoals Best Film en Documentary op het European Spiritual Film Festival in Parijs en de Grand Jury Prize AFI in Los Angeles. Een deel van de opbrengsten gaan naar de Tempel van het Gouden Paard, waar Khru Bah nog altijd de verloren kinderen van Boeddha helpt.