Zuidoost-Azie : Lariam MADNESS

Drie weken voor je malaria gebied betreedt, moet je Lariam beginnen te slikken, maar –zo stond op de voorkant van mijn doosje-, je mag ook drie dagen voor je een malaria gebied betreedt beginnen en dan moet je op dag 0, 1 en 2 een tablet nemen. Dat leek ons veel makkelijker, aangezien we niet zeker wisten wanneer we Laos, ons eerste land waar we Lariam zouden moeten gebruiken, binnen zouden gaan.

Zo gezegd zo gedaan...Ik had totaal geen bijwerkingen meer verwacht, omdat ik in Nederland nergens last van had. Maar, behaalde resultaten in het verleden bieden geen garantie voor de toekomst, zo weet ik nu. De laatste dag dat we de pillen moesten nemen, zei ik, toen we over de lokale markt in Luang Prabang in Laos liepen, tegen mijn reisgenootje Sjan dat ik het gevoel had dat ik over die markt zweefde in plaats van liep.

Het leek net alsof we een enorme joint hadden gerookt; geluiden waren harder en kleuren feller, ik voelde me heel vreemd. Ook Sjan voelde zich niet helemaal goed. Terug bij het hotel ging ik even op bed liggen, maar ik kon niet stoppen met nadenken over de raarste dingen.

Toen besloot ik met Sjan en haar zusje, die ons een maand kwam opzoeken, te gaan kaarten; het kaartspel dat we al eeuwen samen spelen. Halverwege het spel zat ik ineens heel lang na te denken over de kaarten in mijn handen; ik moest er eentje weggooien, maar welke? Ik had geen idee, ik snapte niets meer van het spel, leek wel.

Toen begon ik te huilen. Sjan en haar zusje keken me vol verbazing aan en na mijn huilbui kwam een lachbui. Maar niemand anders lachte mee, want het was een totaal hysterische lachbui, helemaal niet grappig. Sjan en ik voelden ons depressief, we hadden nergens zin meer in en begonnen langzaam te begrijpen dat dat gevoel van de bijwerkingen van Lariam moest zijn. Sjans zusje had nergens last van.

’s Avonds besloten we de dokter te bellen. Totaal overstuur vertelde ik wat er aan de hand was en vroeg ik wat we moesten doen. ‘Jullie hebben drie pillen genomen, drie dagen achter elkaar?’ vroeg mijn dokter vol ongeloof. Ja, dat hadden we, het stond echt op de voorkant van mijn medicijnendoosje. Mijn dokter kon het niet geloven; hij had voor tropenarts gestudeerd en hier nog nooit van gehoord.

Hij zei ook dat we ‘de rit moesten uit zitten’, de klachten zouden een week duren en hij drukte me op het hart de klachten serieus te nemen. ‘Als je dat niet doet, word je knettergek, zorg dat je zo min mogelijk prikkels krijgt, blijf het liefst een week in bed liggen. Lariam is levensgevaalijk.’ Met dit nieuws moesten we het doen.

En, onze week in Laos werd een ware hel. We waren depressief, hadden de ergste nachtmerries, lach – en huilbuien en kregen hallucinaties. Geen pretje dus. Maar gelukkig waren de klachten na een week echt over.

En gelukkig hadden we toen nog geen verhalen van andere mensen over de bijwerkingen van Lariam gelezen; mensen die in een psychose beland zijn, rechtszaken van militairen die het medicijn moesten slikken, noem het maar op.

Dus, lieve mensen, wat er ook gebeurt, slik nooit Lariam! En bewaar altijd je medicijnendoosje zodat je na je reis je dokter kan aanklagen!

 Loes